Bu sezon, galibiyet yüzü göremediğimiz 4 hafta sonunda rakibimiz Kayserispor olacaktı. İlk haftalarda sergilenen kötü futbol ve çekilen gol sıkıntısına rağmen Sivas maçındaki istekli takım ve yılların Süper Lig özlemi birleşince yollara düşmek farz olmuştu.

Önce web sitemizi açıp organizasyonlara baktım. Organizasyon olmaması moralimi bozmasına rağmen arkadaşları yine bir arayayım dedim. Onlar da gitmek istediklerini ama otobüs bulamadıklarını söylediler. İş başa düşmüştü. Hemen bir minibüs ayarlayıp web sitesine organizasyonu bildirdim. İlk günlerde gelecek kişi sıkıntısı olmuştu maalesef. Nerdeyse organizasyon iptal olacakken minibüs boş olsa da illa ki kalkacak dedik ve nihayetinde 18 kişilik kadroyu zorluklarla da olsa tamamladık. Artık bizi bekleyen şey 11 saatlik yoldu. Hiçbir şey bizi takımımızı yalnız bırakmama düşüncesinden alıkoyamazdı.

Son gün herkesi aradıktan sonra yol için de hazırlıklara başlamıştık. Yol uzun olduğundan ilk aklıma gelen yemek oldu (beni tanıyanlar yemekle aram olmadığını iyi bilirler oysa ki). Sabah Migros’un önünde toplandığımızda ilk defa orada tanıştığım değerli insanları da görmüş oldum. Hakan ağabey sağolsun uzun yolu düşünerek uyumadan herkese yastık dikmişti.Yeri gelmişken gelen herkese böyle bir organizasyonda yer aldıkları için bir kez daha teşekkür etmek istiyorum…

Sabah yola çıktığımızda herkes uykulu ama neşeliydi. Ara ara verilen sigara molalarında kafalardaki düşünce maç ve maça yetişmek için ne kadar süremiz olduğuydu. Ankara’yı geçtikten sonra herkes hafiften acıkmıştı. Yol kenarı güzel bir yere çekip mangalı yakmak şart olmuştu artık. Tabii ki öyle yaptık. Sabahtan Bağlar Köftecisi’nden aldığımız köfteleri ve yoldan aldığımız malzemeleri tüketme vaktiydi.

Minibüsteki herkes çok cana yakındı. Bu sayede yer bulmak ve mangalı yakmak hiç zor olmadı (mangalı yakmakta minibüs egzozundan yardım aldık). Arabada köfte ve mangal konusunda tecrübeli arkadaşlarımızın olması da çok iyi oldu.Yol kenarı yemek muhabbeti herhalde yaptığım birçok deplasman içinde belki de en ilginç olanı oldu. Şahin Ağabey’in organizasyonunda güzel bir sofra kurduk ve herkesle olan dostluğumuzu pekiştirdik. Ufuk’tan ve Nail’den  kurtarabildiğimiz köftelerle de az çok karnımızı doyurduk çok şükür. Özgür ve Mehmet’i de unutmamak lazım tabi.

Hayatımda yediğim en lezzetli köftelerin sırrı sanırım yolda paylaştığımız arkadaşlık duygusunda gizliydi. Yolculuk ve arkadaşlık gerçekten mükemmeldi. Keşke aynı şeyleri maç için de yazabilseydim. İyi oyuna rağmen şansızlığı ve hakemleri maalesef geçemedik. Maç sonunda futbolculara yapılan yenilsen de, yensen de taraftarın senle tezahüratına yabancı futbolcuların da gelip forma atması hoş bir anı oldu.

Yenilgiye rağmen hiç kimse 20 saatten fazla süren yoldan şikayetçi değildi. Çünkü takımı yalnız bırakmamanın verdiği haklı gurur ve yeni insanları tanımanın verdiği mutluluk vardı herkeste…

En kötü deplasman böyle olsun…